10 - Dikkertje - Katerverhalen

10 – Dikkertje

Soms heb je zin in een dikkertje, vandaag is zo een dag! Na een lusteloze week door de serotonine dip van de grote hoeveelheden xtc en pep van het weekend ervoor, is mijn lust eindelijk weer terug, en hoe.

Een dikkertje is dan de beste oplossing. Het is niet vaak dat ik zin heb in een dikkertje. Ik val ook helemaal niet op vadsige wijven, ik vind er geen fuck aan. Maar soms ben je geil en wil je het er gewoon uit raggen, en dan is er niets beters dan zo’n dikke. Die is allang blij is dat er iemand over haar heen gaat, dus daar kan jij je dan lekker op uitleven. Dit is eigenlijk het type acute geilheid waarvoor ze hoeren hebben uitgevonden, alleen daarvoor staan mijn principes me in de weg. Gelukkig heb ik geen last van eigenwaarde dat me in de weg staat, dus een dikkertje is wel een optie.

Het is al laat, dus café 1890 lijkt me de beste plek om zo een snol te scoren. Zeker aangezien het gewicht niet het enige criterium is. Ze moet ook ordinair en makkelijk zijn, iets wat gelukkig vaak samen gaat met dik zijn. Bij 1890 kun je meestal aan het einde van de avond met het grootste gemak nog een dronken Amsterdamse snol van een barkruk sjofelen.

1890 stelt ook nu niet teleur, want bij binnenkomst zie ik al meteen een prachtexemplaar compleet met tijgerprint legging en onbeheerd decolleté aan de bar. Ik ga naast haar staan en bestel een biertje. Terwijl de barvrouw mijn glas aan de tap zet, kijk ik met een blik waarvan ik denk dat hij zwoel is, haar kant op. Alsof het al niet voorspelbaar genoeg is dat ze hier een beetje dronken zit te zijn met haar glas bessen, beantwoord ze mijn blik ook nog eens met de originele “Ken ik jou niet ergens van?”. Haar zoekende blik verraadt echter dat ze het meent, ze kent me inderdaad ergens van. Het is Claudia van de basisschool: kut!

Na wat standaard “Wat doe jij tegenwoordig?” gekeuvel kom ik toch voor het dilemma: probeer ik haar te versieren of ga ik verder zoeken? Laten we wel wezen, dit soort dikke snollen neuk je liever in de anonimiteit; en daarmee bedoel ik niet (perse) de kont. Je weet tenslotte op voorhand dat het niet iets is waar je later aan herinnerd wil worden.

Ik kijk nog wel even om me heen, maar dit is vanavond duidelijk het beste nijlpaard van stal. Bovendien ben ik niet op zoek naar een uitdaging, en ze doet erg haar best om leuk naar me te lachen, dus ik ga er voor.

Slechte plannen voer ik meestal succesvol uit, zo ook deze. Ze stelt haar huis voor, want dat is om de hoek. Ik heb op dit soort avonden toch al de voorkeur voor uitwedstrijden, omdat je dan de volgende dag makkelijker van ze af komt, dus perfect.

Daar aangekomen heeft ze gelukkig niet de behoefte om de goede gastvrouw uit te hangen. Geen rondleiding langs haar beangstigende verzameling tierelantijntjes. Geen ongemakkelijk moment op de bank terwijl we nog een drankje doen. Nee, direct door naar de slaapkamer, score!

Terwijl zij zich uit haar legging probeert te worstelen, schraap ik met een sleutel het laatste beetje coke uit mijn pakje. Ze vraagt of ik het niet geil vind om het van haar af te snuiven. Natuurlijk is het geil om coke van een lekker wijf af te snuiven. Alleen dit is geen lekker wijf. Bovendien is ze al klammig van het zweet en zal de helft aan haar blijven plakken of erger in een vetplooi verdwijnen. Dus ik schud angstvallig nee en snuif snel het sleutelpuntje schoon.

Die boost had ik ook nodig, want je moet met zo een dikkerd wel wat harder werken voor je orgasme, maar de ontlading is des te groter. Iets wat ik bij lekkere wijven alleen kan bereiken door aan Patty Brard te denken en zo mijn orgasme uit te stellen. Een beeld waar ik sowieso moeilijk van af kom, sinds ik haar naakt in de sauna ben tegen gekomen en het als een tumor in mijn hoofd genesteld zit. Maar dat is een ander verhaal.

De volgende ochtend wordt mijn mogelijke ontsnappingspoging in de kiem gesmoord, want ik word half slapend naar de ontbijttafel gesleurd. Ik word tegenover twee iets te blonde koters geparkeerd: Kimberley en Raymond werd me verteld. Ik kan me niet herinneren dat dit tijdens het ‘Wat doe jij tegenwoordig?’ gesprek naar voren was gekomen.

Ik ben niet de enige die verrast is door dit ontbijt-tafereel. Haar zus, die blijkbaar oppas had gespeeld en ook aanschoof, herkende me ook nog van vroeger en was duidelijk verrast. Als ze dan ook nog blij zegt “Wie had ooit gedacht dat jij mijn zwager zou worden!” weet ik het zeker: deze kater kan ik maar het beste zo snel mogelijk verzuipen.

 

Volg mijn blog op Bloglovin

Facebook Reacties
Like katerverhalen op Facebook