20 - Interventie - Katerverhalen

20 – Interventie

Ik word weer wakker in een veels te vrouwelijke slaapkamer. Geen idee of het tijdschrift de Margriet een katern heeft voor gezellige trutterdetrutslaapkamers, maar zo ja: dan hoort deze er in thuis. Naast me ligt Nienke, de tinderdate van gister. Oersaai en amper aantrekkelijk. Waarom doe ik dit toch iedere keer? Is het omdat het kan? Om wat te bewijzen? Is het oerinstinct? Of gewoon om te zorgen dat ze haar mond hield over crochet en dat dat zoveel meer is dan mensen denken?

Als het dat laatste is dan heb ik gefaald, want nu lig ik tussen die crochetmeuk. Het is inderdaad meer dan je denkt, ik had namelijk nooit gedacht dat het zo beangstigend zou zijn.

Ik grabbel mijn telefoon uit mijn broek die naast het bed ligt. Een bericht van mijn beste vriendin Steph: “Ben je thuis?

Ik app terug “Nee”. Ik kijk nog even naast me “Maar ga zo naar huis”. Perfect, een excuus om te vertrekken dat zichzelf aandraagt. Ik kleed me aan terwijl ze nog slaapt. Als ik haar eerst wakker maak en me dan nog aan moet kleden, krijgt ze veel te veel tijd om over vragen na te denken. Gewoon als ik klaar ben pas wakker maken, meteen melden dat je moet gaan en opgerot zijn voor ze echt helemaal door heeft waar ze is.

Aangekleed en wel loop ik naar Nienke. Of heet ze nou Nikki? Fuck. Ik kijk eerst nog eens naar haar. Lijkt meer op een Truus, dus daar wordt ik ook niet wijzer van. Nou ja, dat is eigenlijk waarom ik voornamen überhaupt zo min mogelijk gebruik. Ik schud haar zachtjes wakker. “Hey sorry, ik moet echt gaan. Mijn beste vriendin heeft me nodig.” Ik wijs ondertussen overtuigend naar mijn telefoon, die ik met mijn andere hand ophoud en waar niets op te zien is. Maar ze slaapt half en het is een overtuigend gebaar, dus dat is altijd goed. Er komt een verdwaast “Ooh, ok” uit.

Top, we hebben de ok! Anders wordt het ook weer zo ongemakkelijk. Ik geef haar een kus op haar voorhoofd en zeg doei. Zo’n afscheid zegt genoeg denk ik, daaruit kan ze wel opmaken dat ze verder niet teveel moet verwachten. Al duurt nog wel zeker 10 minuten voordat ze dat geplaatst heeft en dan zit ik al in de tram.

Als ik mijn woonkamer binnenloop is Steph er al en ze is niet alleen. Misschien moet ik eens stoppen met iedereen de sleutels van mijn huis geven voor het geval ik de mijne weer eens kwijtraak. Bendjamin, Eland, Rob en nog twee randvrienden die ik gemakshalve Dodo 1 en 2 ga noemen, zijn er ook. Ze hebben alle stoelen bij elkaar gesprokkeld, een kringetje gemaakt en een stoel vrijgelaten. Niemand zegt iets.

Doen alsof ik niet weet wat de bedoeling is, lijkt me zonde van mijn tijd, dus ik ga op de lege stoel zitten “Zeg het eens?.” Steph speelt met haar haar, iets wat ze altijd doet als ze nerveus is, en steekt van wal. “Het is geen interventie, maar we maken ons zorgen.

Goed, een interventie dus. Terwijl Steph van wal steekt over dat ik wel erg veel drink en mijn drugsgebruik ook zorgwekkender is geworden, weet ik dat ik voor een hipsterparadox sta.

De hipsterparadox is simpel: zeg je dat je een hipster bent, dan ben je een hipster. Ontken je dat je een hipster bent, dan ben je zowaar een nog grotere hipster. Eigenlijk moet je tegenwoordig heel erg je best doen om geen hipster te zijn.

  • Baard – hipster
  • Tattoo – hipster
  • Hoed – hipster
  • Oude racefiets – hipster
  • Bril met dik montuur – hipster
  • Iedere vorm van ironie – hipster
  • Drink je microbrewery bier? – hipster
  • Geef je 15 euro uit aan een hamburger? – hipster
  • Denk je dat barista echt een vak is? – hipster

Wat je ook zegt of doet, je bent een hipster. Hetzelfde gaat nu op. Ik kan wel zeggen dat er geen probleem is en dat ik niet te veel drink, maar dat soort ontkenningen gaan ze alleen als bevestiging zien. Het alternatief is bevestigen dat ik een probleem heb, niet dat ik dat heb natuurlijk, maar dan moet ik er ook daadwerkelijk wat aan gaan doen. Dus ik ga voor optie drie, naar de vloer staren en mijn bek houden.

Terwijl ik wegspace bij mijn vloer kakelt Steph vrolijk door. “Je bent nu zelfs je baan kwijt,” zegt ze. Ik zal maar niet zeggen dat haar tieten daar mede verantwoordelijk voor zijn. Shit, nu kijk ik weer te lang naar haar tieten.

Dit was duidelijk allemaal Stephs idee want de jongens zitten er maar stil bij en knikken hooguit af en toe een beetje mee. Bendjamin heeft zelfs duidelijk al gedronken. Van Rob is het moeilijk te zeggen, want die ziet er altijd beschonken uit, ook als hij nuchter is. Niet beschonken op de leuke manier, maar als de aan lager wal geraakte alcoholist die je om een eurootje vraagt voor wat te eten en vervolgens Schultenbraubier koopt.

Inmiddels begint Steph af te dwalen, want ze begint nu ook over dat ik minder vlees moet eten. Een standpunt wat verder niemand in de groep deelt, maar ze is nou eenmaal vegangelist dus blijft zo nu en dan proberen om me te bekeren.

Mijn bek houden lijkt te werken, want Steph gaat richting een open afronding. “Wij moeten gaan maar ik, we, willen gewoon dat je er over nadenkt. We willen niet blijven toekijken terwijl je de afgrond in glijdt.

Zelfs als ik haar samen met Dodo 1 en 2 de deur uitlaat en ze me nog een dikke knuffel geeft, zeg ik nog altijd niets.

Terug in de woonkamer kijkt Bendjamin, die ook druk bezig was met naar de vloer staren, op alsof hij wakker schrikt en roept “Biertje?

Facebook Reacties
Like katerverhalen op Facebook