De derde date - Katerverhalen

33 – De derde date

Ik geloofde nooit in sprookjes. Sinds ik een paar maanden geleden aan Tinder ben begonnen, is dat veranderd. Nu weet ik dat Goblins en Orks bestaan, ik zie ze tenslotte vaak genoeg voorbij komen. Toch is het me gelukt uit die beerput met onkoppelbare monsters en rammelende eierstokken iemand te vinden die leuk genoeg is voor een inmiddels derde date!

Om eerlijk te zijn weet ik nog niet eens zeker of ik haar nou echt leuk vind of dat ik gewoon geen zin meer heb om verder te zoeken. Geen zin meer in die eerste dates waar je dezelfde verhalen vertelt, dezelfde vragen beantwoordt, leuk probeert te doen en een vermogen aan de kroeg kwijt bent. Om er vervolgens achter te komen dat er een goede reden is dat ze vrijgezel is en dat ook nog jaren zal blijven.

Maar goed, Marieke heet ze en ze kan mij goed verdragen wat natuurlijk het belangrijkste criterium is. Ze lacht wel iets te hard om mijn grappen, maar laten we wel wezen: er is ook dat moment tussen het derde en vierde biertje waar ik echt hilarisch ben. Ze is leuk en daadwerkelijk spontaan, in tegenstelling tot de 99% van de vrouwen die zichzelf spontaan noemen in hun dating profiel, maar vervolgens zo spontaan blijken te zijn als een augurk. Marieke doet ook iets leuks, met mensen geloof ik. Dat krijg je na al die dates, je weet het niet meer en haalt de verhalen van de verschillende dates door elkaar. Daarom is het ook hoog tijd om op één paard te gaan wedden. Niet dat Marieke een paard is hoor, echt een leuke chick. Wel een beetje crazy eyes, maar dat kan ook een goed ding zijn als ze leuk gek blijkt te zijn.

Tijdens de eerste twee dates hebben we braaf niet meer gedaan dan zoenen. Dit vooral omdat zij ook wel een borrel lust en wij, nou ja ik in ieder geval, aan het eind van de avond zo dronken waren dat het ook echt niet meer werd dan alleen zoenen. Dat wordt vandaag ook nog spannend, want ik heb een menu dat sterk op drank is gericht. Het hoofdgerecht is bœuf bourguignon en ja, bij gerechten met wijn erin moet natuurlijk ook wijn erbij. Voor toe heb ik naast mijn zelfgemaakte chocolademousse, het is goed om je date te laten weten dat je het belang van chocola begrijpt, ook nog mijn geheime wapen: Boris’ Stairway To Heaven. Een milkshake met meer drank dan melk.

Enfin, om als schrijver serieus genomen te worden vind ik dat je af en toe enfin moet gebruiken, het diner is een succes. Tenminste, dat Marieke mij naar mijn eigen slaapkamer sleurt, interpreteer ik als een positief iets.

Ze begint tegelijkertijd zowel mijn als haar kleren uit te trekken en duwt me vrij hardhandig op het bed. Ze klimt naakt boven op mij en trekt een tampon uit haar kut, sorry ik bedoel liefdesgrotje, en gooit die als een handgranaat weg. Als deze de muur raakt klinkt het als een natte spons die je op de vloer laat vallen. Ik durf niet te kijken, want ik ben bang dat dat het eruitziet alsof iemand een cavia heeft doodgegooid tegen de muur. Ik weet niet echt wat ik hiervan moet vinden, ik laat het maar over me heen komen, als een rode tsunami.

Begrijp me niet verkeerd, ik ben dol op vrouwen die weten wat ze willen. Ik vind het alleen wel fijn om iets in te brengen te hebben. Ze zeggen dat een echte schipper ook de rode zee bevaart, maar ik word al zeeziek in een rondvaartboot op de grachten en heb dus geen enkele illusie een echte schipper te zijn. Ik ben dan ook blij als het over is en doe mijn best niet naar de ravage aan mijn leuter te kijken.

Als ik wakker word, ligt zij me al aan te staren met grote ogen. En nu zie ik het, dit zijn niet de leuke crazy eyes, dit zijn de verkeerde. Dit zijn de crazy eyes van iemand die eenzijdig besluit dat jullie in een relatie zitten en die opeens bij je is ingetrokken, die iedere stap van je volgt en nauwlettend in de gaten houdt. Kut, hoe kom ik hier nou weer vanaf?

Confrontatie is niet mijn sterkste kant. Ik ben inmiddels vrij bedreven in problemen uit de weg te gaan, daarom lijkt me dat voor nu ook het beste. Als ze na het ontbijt dus nog geen enkele aanstalten maakt om te vertrekken, moet ik maar wat verzinnen.

Ik moet zo weg, want mijn oma wordt naar een andere kamer in het verzorgingstehuis gebracht en ik zou helpen verhuizen.

Wat lief, ik wacht hier wel op je.” antwoord ze terwijl ze ruikt aan het t-shirt van mij dat ze heeft aangetrokken.

Fuck, dat werkt dus niet. Maar ja, nu moet ik wel weg, want ik heb tenslotte gezegd dat ik naar mijn oma moet. Ik kan alleen niet naar mijn oma, want ik heb al jaren geen oma meer.

Na twee uur in de bibliotheek rond te hebben gehangen, waar ik al 8 jaar niet geweest ben, ga ik maar terug naar huis. Marieke is er nog en loopt nog steeds in mijn t-shirt rond. Ze heeft in de tussentijd de prulletjes in mijn kast opnieuw ingedeeld, kussens anders gepositioneerd en blijkbaar ergens kaarsen gevonden waar ik het bestaan niet van wist en op tafel gezet. Oh god, het is nog erger dan ik dacht, ze is al aan het nestelen. Tijd voor het noodprotocol.

 

Het is inmiddels drie dagen later en sinds ik ‘sigaretten ben gaan halen’ zit ik al bij Bendjamin thuis. Morgen ga ik maar eens kijken of ze het huis al uit is.

Facebook Reacties
Like katerverhalen op Facebook