Van voor naar achter de bar - Katerverhalen

38 – Van voor naar achter de bar

Ik heb echt weer geld, en dus een baan, nodig, realiseer ik me terwijl ik aan de bar zit bij Bendjamin. Ik heb mijn spaargeld al bijna opgezopen en om te bezuinigen ben ik al Heineken in plaats van mijn gebruikelijke Zatte gaan drinken; het zijn barre tijden.

Zoeken jullie niet nog iemand voor achter de bar?” vraag ik aan Bendjamin.

Dat is een slecht idee, man. Heb je überhaupt ervaring?

Niet echt, ik schenk mijn eigen bier in als jij naar de wc bent.

Dat zeg ik: een heel slecht idee. Ik zal kijken wat ik kan doen.

De volgende dag kon ik al van ‘aan de bar’ naar ‘achter de bar’ verhuizen en daar sta ik nu al een week. Het verdient niet denderend, maar ik bespaar veel geld op bier aangezien ik mezelf gewoon kan serveren.

Het is wel anders dan ik had verwacht. Waar ik dacht dat het een combinatie van bier schenken en bier drinken zou zijn terwijl ik naar de relatieproblemen van klanten luister, is het een combinatie van bier schenken en bier drinken terwijl ik naar de relatieproblemen van mijn collega’s luister.

Dat krijg je ervan als er verder alleen maar 20-jarige studenten in dienst zijn, die allemaal al een keer met elkaar gerotzooid hebben in dronken toestand. Ik ben inmiddels ook al omgedoopt tot ome Boris. Een oom waar je blijkbaar onbeperkt tegenaan kan zeuren over je post-puberale jaloerse gedoe.

Met name de koffiejuffrouw, ik weiger haar barista te noemen, claimt mij als luisterend oor. Minstens één keer per uur sleurt ze me mee naar het magazijn voor een rookpauze, zodat ze me kan vertellen wat ze nu weer voor drama’s heeft.

Clair heet ze. Ze is een klein, leuk, chaotisch rampenplannetje. Ze studeert iets op het HBO, geen idee wat, maar dat maakt ook niet echt uit want ik acht de kans dat ze het afmaakt verwaarloosbaar.

Vandaag sta ik voor het eerst op vrijdagavond en na enkele uren staan, begint het besef te komen dat dit toch wat zwaarder is dan aan de bar zitten. Voor het eerst trek ik Clair mee voor een rookpauze in plaats van andersom, want ik moet ff rust.

Ik weet niet hoe ik dit nog drie uur ga volhouden.” zeg ik tegen Clair.

Wacht even.” zegt ze en ze loopt naar de kleedruimte.

Ze komt terug en loopt recht op me af, terwijl ze me strak aankijkt. Ze pakt mijn hoofd, steekt haar tong in mijn mond en duwt daarmee een pilletje naar binnen. We draaien nog even anderhalf keer met onze tong, nou ja: zij draait één keer en ik nog sneu een beetje half in de lucht nadat ze haar hoofd wegtrok.

Komt allemaal goed, Boris.” zegt ze, terwijl ze met een glimlach weer naar boven loopt.

Brave jongen die ik ben heb ik de pil gewoon doorgeslikt. Want rampenplan of niet, als een leuke studente van twintig haar tong in je mond steekt, stel je geen vragen.

Na een minuut of veertig begin ik me ongemakkelijk te voelen. Het gevoel dat ik niet zo goed weet wat ik met mezelf aan moet, een gevoel dat ik ken: xtc. Dit gaat snel over in de opkomende euforie. Wat niet handig is als je achter de bar staat, want ik begin bier weg te geven aan zo ongeveer iedereen die aan de bar staat.

Ik kijk naar Clair. Haar dikke grijns en grote gitzwarte pupillen verklappen dat ze zelf ook een pil heeft genomen. Ik weet niet of die pupillen een venster zijn naar haar ziel of een spiegel voor de mijne.

Ik neuk haar in het magazijn.

 

De volgende ochtend rond 13.00 uur (dat valt nog onder de horeca ochtend) appt Bendjamin: “Gast, je weet dat er camera’s hangen in het magazijn en de baas de beelden bekijkt?

Die avond zit ik weer gewoon als klant aan de bar en staat Bendjamin mopperend achter het koffieapparaat om Clair te vervangen.

Facebook Reacties
Like katerverhalen op Facebook