5 - Het ging mis bij Chan Chan - Katerverhalen

5 – Het ging mis bij Chan Chan

Het ging mis bij Chan Chan. Het gaat altijd mis bij Chan Chan. Zodra ik Chan Chan hoor, waan ik me ergens anders en ook iemand anders.

Zodra de warme klanken van Chan Chan me omringen, waan ik me in een bar in Havana. Een oud koloniaal gebouw waar de laatste glimp avondzon door de houten lamellen van de gesloten luiken voor een warme gloed zorgt. Waar de langzaam draaiende ventilatoren op het ritme van de muziek lijken te draaien en de dansende, bezwete menigte zich in lichte verkoeling drapeert.

Daartussen dans ik, met een panamahoed, crèmekleurig colbertje en een Cuba libre in de hand, om het clichébeeld af te maken. Zwoel en gepassioneerd dansend met een Cubaanse schone. Met haar rug tegen mij aan, mijn ene hand op haar buik en met de andere de Cuba libre hoog houdend. Daar ben ik en dat doe ik in gedachten zodra ik Chan Chan hoor.

Deze keer kwam de realiteit echter verraderlijk dicht bij mijn droombeeld. Dat we de avond met tequila begonnen betekent ook nog eens dat ik in mijn alter ego Alfredo ben veranderd. Een alter ego dat zich hier helemaal thuis voelt. Ik schuifel door de menigte naar een centralere plek op de dansvloer. Daar is ze, de dame die mijn fantasiebeeld compleet kan maken. In een strak jurkje dat haar sensueel wiegende heupen accentueert, danst ze overtuigd en vol overgave op Chan Chan. Haar ogen gesloten en vol genietend: zij begrijpt het!

Maria heet ze, dat heb ik net besloten. Het moet en zal zo zijn: Maria en Alfredo gaan het beeld verwezenlijken. Ik leg mijn hand op Maria’s heup en begin van achter tegen haar aan te dansen. Haar kont is minder groot dan je zou verwachten bij zo’n Zuid-Amerikaanse schone, maar daardoor des te steviger.

Met een vloeiende beweging op de maat van de muziek glijdt haar hoofd langs mijn schouder en even opent ze haar ogen om me aan te kijken. Tevreden en goedkeurend sluit Maria haar ogen weer. Een glimlach verschijnt als zij haar linkerarm omhoog tilt om haar hand achter mijn hoofd te leggen. Mijn linkerhand schuif ik door naar haar buik die licht klammig is van het zweet. Met mijn rechterhand hou ik mijn drankje omhoog. Geen cuba libre maar dit is ook niet de tijd om mierenneukerig te doen, ik beschouw het fantasiebeeld als compleet.

Ronald tikt me aan en roept verontrust wat in mijn oor over een gast. De muziek staat hard dus ik versta er weinig van, bovendien is naar zijn gejammer luisteren niet echt mijn prioriteit op dit moment. Ik kijk om me heen en zie een klerenkast die mij boos aankijkt, dat zal het wel zijn. Vast haar vriend of iemand die eenzijdig besloten heeft dat ze van hem is. Ik trek mij er niets van aan. Ik gun Ronald nog net een geruststellend knikje en focus me op haar. Dit is Chan Chan, dan gelden andere regels en dat snapt Carlos, zoals ik besloten heb dat hij heet, vast wel. Als het nummer over is, wurm ik me wel weer los van haar stevige kont.

Maar nu is ze even van mij en zijn we verenigd in de perfecte passie van het moment. Maar als zij zich omdraait en haar hand al strelend langs mijn wang en nek naar mijn borst brengt, begin ik te denken dat we deze dans niet moeten laten eindigen na Chan Chan. Het is toch zonde om zo’n gepassioneerde Zuid-Amerikaanse vrouw te laten lopen.

Terwijl ze mijn borst streelt laat ze haar vingers tussen de knoopjes van mijn shirt glijden. Haar interesse en intentie onderstreept ze door met haar kruis langs mijn bovenbeen te schuren. Maar dat is niet het enige wat ze me duidelijk probeert te maken. Ze doorbreekt haar dromerige blik om oogcontact te zoeken, om te zien of ik het begrijp. Mijn zintuigen zijn op dit tijdstip behoorlijk afgestompt en mijn scherpte is ook ver te zoeken, dus het duurt even voordat ik doorheb dat Maria haar half erecte penis tegen mijn been aan het drukken is.

Ik schrik, maar probeer dit niet te laten merken. Ook nu is er nog ruimte voor beleefdheid, maar Maria ziet in mijn ogen de uitblijvende bevestiging. Terwijl zij overgaat naar een wat kuisere wijze van dansen, ben ik nog in dubio over wat te doen. Mijn behoefte om gepassioneerd en sensueel met mannen te dansen is wel zeer beperkt, maar het is wel Chan Chan, dus stoppen met dansen is eigenlijk taboe. Bovendien gun ik het Carlos niet. Nu ik weet dat zijn boze blik waarschijnlijk voortkomt uit homohaat wil ik hem daar niet in bevestigen door Maria af te wijzen. Dus ik dans door. Al is het met een ongemak en afstandelijkheid die ik vroeger had als ik met mijn oma moest dansen. Het is een houterige schijnvertoning geworden waarbij we allebei geen ritmegevoel meer lijken te hebben. Licht wanhopig kijk ik naar de DJ in de hoop dat hij me bevrijd uit deze impasse door de volgende plaat er al in te mixen. Maar nee, dit is Chan Chan dus hij draait hem uit. Zoals het hoort.

Als het slepende nummer dan toch eindelijk tot een einde komt, doet zich het volgende probleem voor: hoe gaan we uit elkaar. In paniek besluit ik dat een plié-achtige kniebuiging gecombineerd met een handkus waarschijnlijk de beste uitweg is. Hier is Maria duidelijk niet op voorbereid, wat zich uit in een stomverbaasde houding waarbij ze ook even vergeet zich als vrouw te gedragen en de mannelijkheid pijnlijk bevestigd wordt. De zichtbare erectie helpt daarbij ook niet.

Ik draai me om en loop weg. Ik houd mijn hoofd hoog en doe mijn uiterste best gedecideerd over te komen, alsof dit allemaal de bedoeling was. Ronald loopt achter mij aan, dat we weg gaan lijkt me vanzelfsprekend, maar voor de vorm licht ik hem toch maar in: “We gaan naar huis. Dan gaan we op balkon zitten en drinken die fles tequila leeg, zodat we dit kunnen vergeten. Daarna drink ik nooit meer tequila. Alfredo is niet meer.”

Facebook Reacties
Like katerverhalen op Facebook