7 - Escape from Duindorp - Katerverhalen

7 – Escape from Duindorp

Ik dacht dat ik te oud was voor dit soort onzin, maar nee. Het is me toch weer eens gelukt om wakker te worden in een onbekend huis zonder enig idee hoe ik daar beland ben. Nou ja, geen idee is niet helemaal waar, want er bekruipt me al snel een vermoeden. Het laatste wat ik me herinner is namelijk dat een Haagse snol mij maar bleef stalken in de Paap. Iets wat overigens meer gebeurt sinds het Haagse snollen reservaat de Pijpela is gesloten. Ze noemde het dan wel mooi een sociëteit, maar het was gewoon de put waar de wanhopige zielen van Den Haag belanden.

Ik lig alleen in een tweepersoons bed in een verder kale kamer. Er staan wat verhuisdozen in de hoek en ik hoor iemand onder de douche. Ik zit niet echt te wachten op de confrontatie met die Haagse Anita, dus besluit ik er snel tussenuit te knijpen. Niet chique, maar ja met zo’n mormel is er sowieso geen sprake van chique.

Onopgemerkt ontsnappen is een uitdaging. Je moet snel en tegelijkertijd stil zijn. Je moet überhaupt de weg naar buiten zien te vinden en je moet ook nog eens bedacht zijn op andere bewoners of een hond die kan gaan blaffen. Dit alles ook nog eens onder het leed van een helse kater. Bendjamin had vorige week nog gefaald tijdens zijn ontsnapping. Alhoewel, het onopgemerkt het huis uit komen was redelijk gelukt. Voor de deur kwam hij er alleen achter dat zijn portemonnee nog binnen lag.

Mij ging het beter af. Ik stond zonder iets te vergeten binnen twee minuten voor de deur op de stoep. Alleen haar kat had mij opgemerkt, maar die keek me aan alsof hij kon zien dat ik geen relatiemateriaal was en liet me dus maar al te graag gaan. Vroeger begon het avontuur juist pas als je buiten stond. Dan moest je voorbijgangers vragen “Waar ben ik?”, wat meestal alleen schrikreacties opleverde en geen antwoorden.

Nu was dat avontuur me ontnomen door mijn smartphone die me direct wist te vertellen dat ik in Duindorp was en hoe ik daar zo snel mogelijk weg kon komen. Voor de mensen die Duindorp niet kennen; wees blij! Het is een Haagse wijk met voornamelijk xenofobe blanken met zowel een gemiddeld IQ als aantal chromosomen van rond de 47.

Het is dan ook niet erg dat het avontuur me ontnomen is, scheelt me weer een gesprek met zo’n Tokkie die denkt dat een matje een normaal kapsel is. Ze zouden me toch niet helpen, omdat ik niet uit Den haag kom en geen trainingspak draag.

Inmiddels in de trein kijk ik tevreden naar de drie aanstekers die ik in mijn zak vind, de winst van gisteravond. De vreugde wordt verstoord door een bericht van mijn nichtje:

“Dus eerst moet ik je redden van die zeekoe. Vervolgens knijp je er ook nog eens tussenuit voordat we überhaupt begonnen zijn met de dozen uitpakken. Thnx lul!”

…Ooh ja, kut.

 

Facebook Reacties
Like katerverhalen op Facebook