Intro: Bendjamin’s Bar Reviews - Katerverhalen

Intro: Bendjamin’s Bar Reviews

Hey Bendjamin, weet je nog van die katerverhalen die ik je wel eens stuurde? Ik denk dat ik in het vervolg online in een blog ga gooien of zo.” zei Boris een paar maanden terug tegen mij. Zeker geen slecht idee, ik had zijn verhalen al eens mogen lezen en me er kostelijk mee vermaakt. Erg herkenbaar, pijnlijk accuraat een tamelijk schaamtelijk waren ze zeker. “Leuk idee man!” antwoord ik snel. “Ik zit er al een tijdje aan te denken om een reviews te schrijven over barren. Je weet wel, net als het Parool doet met restaurants en hun eten. Alleen ben ik geen koddige blonde dame, maar gewoon een alcoholist van beroep. Ik zit zo’n 4 keer per week aan een bar, dus ik kan er vast wel over schrijven!” Hierop geen reactie van Boris.

Een week of wat geleden krijg ik ‘s middags van Boris een appje: “Levend en aanspreekbaar?” Geen gekke vraag om drie uur in de middag, om die tijd lig ik ook dikwijls te puzzelen met fragmenten van de vorige avond. Mocht Boris een keer geen inspiratie hebben kan ik hem zonder meer voorzien van een aantal frappante katerverhalen. Ik antwoord dat ik leef en redelijk aanspreekbaar ben. Niet veel later gaat mijn telefoon; Boris. Onder het genot van mij vierde? Vijfde? Bakkie pleur van de dag luister ik naar zijn geblaat. Hij verteld redelijk verbaasd dat mensen inmiddels daadwerkelijk zijn verhalen lezen. Maar nu heeft hij ook iets nieuws voor erbij bedacht, een rol die ik eventueel wel zou kunnen vervullen. Met minder dan een half oor luister ik verder: “Ik dacht er ook aan om reviews te gaan schrijven, over kroegen en barretjes! Dat is leuk, bijvoorbeeld van de kroegen uit mijn verhalen enzo”. “Oh, je bedoeld zoals het Parool doet met restaurants en hun eten, maar dan met kroegen en barren?” vraag ik, sarcastisch. “Ja! Precies dat!” in zijn enthousiasme heeft hij mijn sarcasme gemist en ratelt nog een beetje door over de reviews…

Goed. Dat Boris en ik niet altijd even lekker naar elkaar luisteren, dat moge duidelijk zijn. Toch kunnen we elkaar goed verdragen, zij het onder invloed. Onze eerste ontmoeting had zonder alcohol nooit plaats gevonden, net als bijna elke ontmoeting daarna. We spreken het liefst in de kroeg af, aan een aftandse bar met een slechte barkeeper. Zo eentje die lekker de krant leest achter de bar, patience speelt op zijn telefoon of half in slaap gedommeld met een tandenstoker in z’n mondhoek over de bar leunt. Zo’n te dikke, te kale, klassieke barman, bij wie je niet bestelt maar gewoon keurig wacht tot ‘ie je glas weer vol gooit. Je past je tempo maar op hem aan, niet anders. Zo’n barman die je alleen nog in de diepste krochten van Amsterdam kunt vinden. Zo één.

Ikzelf ben altijd in de horeca werkzaam geweest. Van Chef Frituur in een cafetaria in het hoge noorden, tot Chef ergens in Frankrijk, van barback tot barmanager, maar vóóral als bar bezoeker. Want er is maar een goede kant van de bar, en dat is de kant waar je aan kunt zitten. Sinds een jaar of zes werk in nu achter de bar in Amsterdam. In deze tijd heb ik een kleine tiental barren van de verkeerde kant leren kennen, van bruine kroeg waar nog binnen gerookt mag worden tot een cocktailbar waar we met witte handschoenen smetteloos de gecompliceerde cocktails in elkaar draaiden. Ik heb veel gedaan maar meer te leren. En dat leren doe ik het liefst door bij mijn concullega’s aan de bar plaats te nemen, te observeren en converseren. Ik ben Bendjamin en ik ga elke week een review over een bar in Amsterdam schrijven. Hoe ik dat precies ga doen, dat weet ik nog niet. Het zal, net als het gros van mijn dronken escapades, gaande weg vorm krijgen.

Cheers,
Bendjamin.

Facebook Reacties
Like katerverhalen op Facebook