Het Tapijt - Katerverhalen

1 – De kat, kater en het tapijt

Tapijt. Ik moest en zou tapijt. Na mijn hele jeugd met mijn kleine, schattige voetjes over koude plavuizen of saai vinyl getrippeld te hebben, moest ik tapijt. Voornaamste argument was de knuffelfactor. Het ultieme doel was dan ook tapijt dat zo zacht was dat ik door kon slapen als ik uit bed zou vallen. En nu lag ik daar met een kater op mijn tapijt, pontificaal op een tamelijk willekeurig plek in de woonkamer. Blijkbaar vroeg mijn staat van dronkenheid van de voorafgaande nacht om een buiklanding, want ik lag op mijn buik met mijn gezicht in het tapijt gedrukt. Zacht was het inderdaad wel, maar niet echt lekker. Toch kon ik nog niet echt de energie vinden om mijn mond te sluiten, laat staan mijn gezicht van het tapijt te verwijderen.

Nee, tapijt. Echt een briljant idee! Al die vuiligheid die erin is getrokken, proef ik nu in mijn mond. De gemorste drankjes, platgetrapte etensresten en nog wat kotsincidenten hebben het tapijt een rijke, volle en karakteristieke smaak gegeven. En dan doe ik nog heel erg mijn best om het ‘sleetje rijden’ van de kat te vergeten.

Sleetje rijden noemde mijn ex het altijd, om de illusie te wekken dat het om iets leuks ging. Maar laten we wel wezen: wat zij sleetje rijden noemt, is uiteindelijk gewoon de kat die de plakkerige strontresten aan het tapijt smeert door er met haar aars overheen te schuren. Een activiteit die bij voorkeur ’s nachts werd ondernomen zodat ik nietsvermoedend ’s ochtends in deze hinderlaag zou lopen met mijn blote voeten. Een van de vele vaste onderdelen van de psychologische oorlogsvoering van mijn kat.

Van gisteravond kon ik me niet veel herinneren, ook niet waarom ik daar zo op het tapijt lag. Het beeld van mijn kat die dikke plakken stront op het tapijt uitveegt, weet ik me daarentegen opeens glashelder voor de geest te halen. Tijd om op te staan.

Facebook Reacties