3 - De Bruiloft - Katerverhalen

3 – De bruiloft

Het is weer trouwseizoen, dus dat betekent van de ene naar de andere bruiloft. Normaal zeg ik geen nee tegen een feestje met gratis drank, maar nu wel. Al die vieringen van de liefde doen me alleen maar aan Clementine denken en daar ben ik nog niet aan toe. Ik zie al weken op tegen dit weekend, maar onder sommige bruiloften kom je nou eenmaal niet uit.

Het valt gelukkig mee: geen emotionele verhalen, speeches of zelfgeschreven geloften. Nee, een gewoon feest, een goed feest, precies wat ik nodig heb. Gewoon het jawoord geven en zuipen. Zuipen en mijn verdriet verdrinken.

Het is een terugval, want eigenlijk ging het de goede kant op. Na de initiële rouwperiode, waarbij ik geen enkele interesse in andere vrouwen had, begon ik weer om mij heen te kijken. De combinatie van de alcohol en de liefdesdepressie die veroorzaakt wordt door de huwelijksstress, zorgt er echter voor dat ik direct doorrol naar de volgende fase. De fase waarin ik naar alles kijk met een gleuf. Mijn ballen zijn het zat en alle opgekropte frustratie, het verdriet en verlangen moet er uit.

Waar beter dan op een bruiloft om daar gehoor aan te geven? Bij alle vrijgezelle vrouwen vinden dan spontaan kleine hormonale kernexplosies plaats die ervoor zorgen dat ze in iedere man een prins op het witte paard zien. Ik had het dus voor het uitzoeken en er liep veel moois rond. Dus waarom word ik dan wakker naast dit mormel?

Ik herinner me haar wel: ze stond een beetje zielig bij de lesbo’s en leek mij daarom ongevaarlijk. Ik probeerde mij gewoon van mijn goede kant te laten zien door aardig te doen tegen dit menselijke mopshondje. Wist ik veel dat ze wel in mannen geïnteresseerd was.

Terwijl ik me afvraag hoe het zo ver heeft kunnen komen, wordt ze wakker. Kut! Nu is ertussenuit knijpen voor ze wakker wordt geen optie meer. Ik zie het meteen in haar ogen, ik herken de blik. Vooral omdat ik dezelfde blik heb: teleurstelling. Zij is teleurgesteld, omdat ik niet de prins op het witte paard ben waar ze op had gehoopt en ik ben teleurgesteld omdat ze wel erg lijkt op een wit paard.

Dit is een goede zaak, ongemakkelijk, maar goed. Want je hebt past echt een probleem als je die verliefde blik krijgt, probeer dan nog maar eens weg te komen zonder drama.

We zeggen allebei niets, helemaal niets. Als ze op een gegeven moment opstaat, volg ik haar voorbeeld. Ik wil haar natuurlijk niet het idee geven dat ik hier wil blijven. Ik moet bang geweest zijn dat ze me nog een keer zou bespringen, want ik heb blijkbaar voor de zekerheid het gevulde condoom omgehouden. Al die hormonen van zo’n bruiloft maakt ze ook nog wel eens broeds en voor je het weet, zit je helemaal in de ellende. Maar nog steeds zegt geen van ons iets. Ik sta daar ongemakkelijk over mijn bovenarmen te wrijven. Zeg dan iets! Bedenk iets! Iemand moet wat zeggen!

De tergende stilte wordt doorbroken door het geluid van het volle condoom dat van mijn lul is gegleden en op de grond valt. Terwijl ik buk om het op te pakken, zoek ik nog steeds wanhopig naar woorden. Er moet iets gezegd worden om deze, met teleurstelling besmeurde, stilte te doorbreken. Het roze ‘speeltje’ wat ik onder het bed zie liggen, is het eerste mogelijke onderwerp dat ik kan bedenken, maar ik voel me zelfs te ongemakkelijk voor een ongepaste opmerking. Dan maar het eerstvolgende wat ik zie: de houten vloer.

“Wat een mooie robuuste houten vloer. Is het massief eiken?”

“Ja,” zegt ze verveeld.

“Past geweldig bij de inrichting. Heb je echt leuk gedaan.”

“Dank je.”

“Ik wou dat ik dat ook meteen gedaan had voor ik ging verhuizen, want hoewel ik het wel zou willen, zit ik er nu tegen op te hikken omdat het huis al vol staat. Maar ja, eerst moet ik nog even doorsparen, want het is natuurlijk een dure grap, zo’n mooie vloer.”

“Uh huh, ik ga even naar de wc.”

Gelukkig, want ik weet echt niet wat ik verder nog kan zeggen over die kutvloer. Ik kleed me snel aan en vertrek.