Beschuit, muisjes en een lelijke baby - Katerverhalen

37 – Beschuit, muisjes en een lelijke baby

Aangezien je toch niet werkt, kan jij mooi op maandagochtend op kraamvisite komen. Om 9 uur komt ons het beste uit,” zei Thomas, de lul, van de week tegen mij. Jankende, lelijke baby’s die niets anders kunnen dan eten, poepen en huilen, zijn wel het laatste waar ik zin in heb op maandagochtend. Maar ja, ik kon niet snel genoeg een goed excuus verzinnen, dus nu ben ik onderweg. Niet om 9 uur natuurlijk, ik heb besloten dat fashionably late bij een kraamvisite zo’n 45 minuten na de afgesproken tijd is.

Het is weer bigseizoen. Je weet hoe het gaat in vriendengroepen: als er een zwanger raakt, wordt ineens iedereen zwanger en wordt het een soort werpwedstrijd. Een wedstrijd die Maaike en Thomas (M&T) weer gewonnen hebben (het is al hun derde leg), dus dit is mijn eerste van vele kraamvisites van dit bigseizoen vrees ik.

Het enige voordeel van een kraamvisite op maandagochtend is dat hun oudste naar de kleuterschool is. Het is echt niet dat ik een hekel heb aan kinderen, maar M&T geloven in een vrije opvoeding, wat feitelijk betekent: niet opvoeden. Niet gek dus dat hun oudste een terrorist is die leuke spelletjes bedenkt als “sla ome Boris in zijn kloten” en de klassieker “hoe hard kan ik gillen in iemands oor.” Dingen die extra ondraaglijk worden gemaakt door het feit dat ze niet drinken en dus geen drank in huis hebben. Kut organische thee hippies.

Mocht jij je net nog afgevraagd hebben waarom je de namen Maaike en Thomas de afgelopen 33 verhalen niet gehoord hebt, dan moet dat nu wel duidelijk zijn: drie kinderen en ze hebben alleen maar thee in huis. Dat leidt zelden tot een goed verhaal. Er was wel die ene keer dat Thomas een avond mee op stap mocht. Mannenavond noemde hij dat. Toch wel een teken van sneuheid dat je een speciale naam geeft aan zo’n avond, omdat het zo bijzonder is dat je plezier mag hebben. Alleen, de beste jongen drinkt nooit, dus na twee bier ging het al mis en lag hij in de hoek te huilen over hoe zwaar het allemaal wel niet was. Waarna we hem twee shotjes hebben gegeven en hij knock-out ging. Toen heeft Ron nog met een stift “niet reanimeren” op zijn voorhoofd geschreven en zijn we de stad in gegaan. Want ja, de avond was nog maar net begonnen.

Goed, ik ben inmiddels aangekomen en dus is het tijd om de baby te inspecteren. Het is inderdaad een baby: kwijlt, kijkt dom en doet verder weinig. Het eerste probleem draagt zich ook meteen aan, want Maaike zegt “Is ze niet prachtig?” En nee, dat is ze inderdaad niet. Het is echt een lelijke baby: te groot voorhoofd, ogen te dicht bij elkaar en een rare kin. Maar ja, dat zeg je niet.

Maaike en ik gaan soms wat moeilijk door een deur. Zij ziet zichzelf als wereldverbeteraar en wijst iedereen graag op wat ze fout doen. Ze is zo’n vegetariër die je bij iedere hap een schuldcomplex probeert aan te praten. Zo iemand die theatraal gaat hoesten als je rookt en een preek geeft als je in de auto aan komt. Ze heeft het tegen mij al zo vaak gehad over mijn carbon footprint, of gewoonweg voetafdruk, dat ik haar soms het liefst een maat 45 voetafdruk in haar smoel verkoop.

Het is niet dat ik vind dat ze ongelijk heeft. De intensieve veeteelt maakt deze wereld inderdaad kapot. Roken is slecht voor je en fossiele brandstoffen zijn uit de tijd. Maar wat me stoort, is dat ze zo verheven en arrogant doet en voorbij gaat aan het feit dat er iets is met veel meer impact op het milieu en met een veel grotere voetafdruk: namelijk het hebben van kinderen!  

De hoeveelheid energie die het krijgen en opvoeden van een kind per jaar kost, is belachelijk. Ik kan dag en nacht in een Hummer rondrijden en per week een koe eten en ik kom er nog altijd niet bij in de buurt. Laat staan als het kind groot wordt en niet alleen als een volledig volwassene consumeert, maar zich misschien ook nog verder voort gaat planten.

Hier heerst alleen een enorm taboe op. Als ik bij de tramhalte sta te roken, is het volstrekt normaal om me daarop aan te spreken. Maar als er iemand met een baby staat, een beetje CO2 uit te ademen alsof het niets is, mag ik daar niets van zeggen.

Ik snap het hoor, dat je kinderen wilt. Het is ook enorm leuk en als je dat graag wilt, moet je dat ook vooral doen. Net als ik af en toe mijn tanden in een koe wil zetten. Maar op dezelfde manier als met het krijgen van kinderen, weet ik dat de wereld een betere plek wordt als ik het niet doe. En toch, ik wil best dingen laten voor een beter milieu, maar niet alles.

Ondertussen hangt Maaikes vraag “Is ze niet prachtig?” nog steeds onbeantwoord in de lucht. Ik antwoord vol overtuiging en met lichte afkeer op mijn gezicht: “Nee. Zonde van de voetafdruk.” Het was een kort bezoek.

Facebook Reacties